• Today is: Thursday, January 21, 2021

“တိုင္းရင္းသားစာေပသင္ၾကားေရး ဘာေၾကာင့္အေရးႀကီးသလဲ”

Federal Journal
April16/ 2019

 ေသြး (စစ္ကိုင္း)

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ တိုင္းရင္းသားအမ်ိဳးမ်ိဳးေပါင္းစုေနထိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံပါ။ ႏိုင္ငံရဲ႕ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုး     တက္ေရးရးဟာ ပညာေရးစနစ္ေကာင္းမြန္ေရးအေပၚ အမ်ားႀကီးမူတည္ေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ပညာ ေရးဟာ တိုင္းရင္းသားအားလံုးနဲ႔ အက်ံဳးဝင္တဲ့ပညာေရးျဖစ္ဖို႔ အထူးပဲ အေရးႀကီးလွပါတယ္။

          ပညာေရးဟာအထက္တန္းအထိ အခမဲ့လို႔ဆိုေပမယ့္ အထက္တန္းထိဆံုးခန္းတိုင္ ပညာမ သင္ယူႏိုင္သူေတြလည္း အေျမာက္အမ်ားရွိေနတာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြ ဟာ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡေတြမွာ ေျမစာပင္ျဖစ္ေနရဆဲျဖစ္သလို ေနရပ္စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပးေနရမႈ ေၾကာင့္ ပညာသင္ယူခြင့္ ဆံုးရံႈးရတာလည္းရွိပါတယ္။

          တစ္ႏိုင္ငံလံုးကစာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ အဓိကသင္ၾကားေပးေနတာက “ဗမာစကား” နဲ႔ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဗမာဘာသာစကားဟာ အေရးပါတာမွန္ေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ ဘာသာစကား မေပါက္မႈ၊ ဘာသာစကား အခက္အခဲေတြရွိေနတာ ျငင္းမရပါဘူး။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲ တဲ့ေနရာေတြမွာ ဆရာ/မ မလံုေလာက္မႈ၊ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း မလံုေလာက္မႈေတြလည္း ရွိေနဆဲ ပါ။

          ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြကို ရံုးသံုးဘာသာစကားျဖစ္တဲ့ ဗမာဘာသာစကားနဲ႔ သင္ၾကားေပး ရာမွာ တိုင္းရင္းသားကေလးငယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ နားလည္တတ္ေျမာက္ႏိုင္စြမ္းရွိမလဲ ဆိုတာ ကလည္း ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သက္ဆိုင္ရာတုိင္းရင္းသား ဘာသာစကားေတြ တိုင္းရင္း သားစာေပေတြပါ သင္ၾကားေပးဖို႔ လိုအပ္ေနပါတယ္။

          ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားေရးရာဝန္ႀကီးဌာနတို႔ ပူးေပါင္းညွိႏႈိင္းၿပီး တိုင္း ရင္းသားဘာသာသင္ ဆရာ/မ ေတြကို ေန႔စားလေပး ဆရာ/မ ေတြအျဖစ္ ခန္႔ထားဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေန ပါတယ္။ ဒီလိုခန္႔ထားတာဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ အစီအမံျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ရရွိမယ့္လစာဟာ အလြန္ နည္းပါးေနတာကို သတိျပဳမိပါတယ္။ ေထာက္ပံ့ေၾကးအေနနဲ႔ တလမွာ (၃၀၀၀၀)က်ပ္ပဲ ရရွိမွာျဖစ္ လို႔ တေန႔ကို (၁၀၀၀)က်ပ္ပဲ ရရွိမယ့္သေဘာပါ။ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ကို တေန႔လုပ္ခလစာ (၃၆၀၀)က်ပ္ ရရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တိုင္းရင္းသားစာေပသင္ၾကားေပးမယ့္ ဆရာ/မ ေတြရရွိမယ့္ (၁၀၀၀)က်ပ္ဟာ နည္းပါးေနတာအမွန္ပါ။

          ဒါေၾကာင့္ ဆရာ/မ  ေတြရဲ႕ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ သင့္တင့္မွ်တတဲ့ လစာရရွိေရး ကိစၥကို ပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းေဒသႀကီးနဲ႔ ျပည္နယ္ေတြမွာရွိတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေတြ မွာ တိုင္းရင္းသားဘာသာစကား အေထာက္အကူ သင္ၾကားႏိုင္ဖို႔ ဆရာ/မ ေတြ ခန္႔အပ္ဖို႔ရွိတယ္လို႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားေရးရာ ဝန္ႀကီးဌာနက ေျပာၾကားထားပါတယ္။ (၂၀၁၉)ခုႏွစ္အတြင္း ရခုိင္ ျပည္နယ္၊ စစ္ကိုင္းတိုင္းနဲ႔ ခ်င္းျပည္နယ္တို႔မွာ ခန္႔အပ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

          အရႈိခ်င္းတိုင္းရင္းသားေတြေနထိုင္ၾကတဲ့ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးမွာ အရႈိခ်င္းစာေပ သင္ၾကား ေရးကို လုပ္ေဆာင္ေနတာက ဥပမာေကာင္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္ထဲမွာလည္း ကရင္ စာေပ၊ မြန္စာေပေတြကို သင္ၾကားေပးေနတာရွိပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရး ခိုင္ၿမဲဖုိ႔ တိုင္းရင္းသားစာေပသင္ၾကားေရး လိုအပ္တယ္လို႔ ေထာက္ျပၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။

          အျခားတစ္ဖက္ကစဥ္းစားၾကည့္ရင္လည္း တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ အေျခခံက်တဲ့ အခြင့္ အေရးေတြ ဆံုးရႈံးေနတာကို စိတ္မေကာင္းစရာ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရးကတ္ျပား ျပဳလုပ္ရာမွာ လူမ်ိဳးအလိုက္ မိ၊ ဆလိုင္း၊ နန္း …. စတဲ့ နာမည္ေတြေနရာမွာ ေမာင္၊မ …. စတဲ့ ဗမာ လူမ်ိဳးေတြကို ေခၚဆိုတဲ့ ပံုစံအတိုင္း ေရးသြင္းရတာမ်ိဳးပါ။ ေနရာအားလံုးမွာမဟုတ္ေပမဲ့ အဲဒီလိုေရး သြင္းရတဲ့ေနရာေတြ ရွိေနတာက တိုင္းရင္းသားေတြရဲဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္းကို အျပည့္အဝ နားမလည္တာကို ညႊန္ျပေနပါတယ္။

          စာသင္ေက်ာင္းေတာင္ လံုလံုေလာက္ေလာက္မရွိေသးတဲ့ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ စာ သင္ေက်ာင္းေတြ လံုေလာက္ဖို႔ အစိုးရအေနနဲ႔ ဦးစားေပးလုပ္ေဆာင္ရမွာပါ။ ဒါ့အျပင္ စာသင္ ေက်ာင္းေတြဆီသြားရတဲ့ေက်ာင္းသား/သူ ေတြ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေရးကိုပါ မျဖစ္မေန ထည့္သြင္း စဥ္းစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေရလမ္းကသြားမွ စာသင္ေက်ာင္းကို ေရာက္ရမယ့္ေနရာေတြမွာ ေက်ာင္း သားေတြအတြက္ လံုၿခံဳေဘးကင္းစြာ သြားေရာက္ႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးရမွာပါ။ မိုးရာသီမွာ ရႊံ႕ႏြံထူထပ္တာ၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြ မိုးမလံုတာမ်ိဳးအတြက္ အဆင္ေျပႏုိင္မယ့္နည္းလမ္းေတြကို မိုးရာသီမေရာက္ ခင္ကတည္းက စဥ္းစားရမွာပါ။ ဥပမာ- ခ်င္းျပည္နယ္မွာ မိုးရာသီအတြင္း ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အခက္အခဲေတြၾကားက ပညာသင္ယူေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုသာ တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့ရင္ အဆင္ေျပတဲ့ရာသီဥတု သာယာတဲ့အခ်ိန္မွာ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာတိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ သဘာဝ ေဘးအႏၱရာယ္ေၾကာင့္ အသက္ဆံုးရႈံးရတဲ့ ကေလးေတြပါရွိေနတာကို သတိျပဳသင့္ပါတယ္။

          ျဖစ္သင့္တာက တိုင္းရင္းသားစာေပကို ဘယ္ျပည္နယ္၊ ဘယ္တိုင္းေဒသႀကီးေတြမွာ သင္ ၾကားမယ္၊ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ သင္ၾကားမယ္ဆိုၿပီး သင္ရိုးညႊန္းတမ္းကိုပါ တိုင္းရင္းသားဘာသာစကားနဲ႔ စာေပကၽြမ္းက်င္သူေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ျပဳစုသင့္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားဘာသာစကားနဲ႔ သင္ၾကားေပး မႈေတြ ရွိမွသာ သူတို႔ရဲ႕ပညာေရးအဆင့္အတန္းလည္း ျမင့္မားလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာ/မ ေတြ ခန္႔ အပ္ရာမွာလည္း ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားေတြထဲက ခန္႔အပ္ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။

          (၂၀၁၉-၂၀၂၀) ပညာသင္ႏွစ္မွာ အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြမွာ တိုင္းရင္းသားစာေပသင္ ၾကားေပးဖို႔ ေန႔စား၊ လေပး ဆရာ/မ အျဖစ္ ေလွ်ာက္ထားသူဟာ မြန္ျပည္နယ္မွာ (၈၀၀) ေက်ာ္ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ မြန္တိုင္းရင္းသားစာေပ၊ စေကာကရင္စာေပ၊ ပိုးကရင္စာေပ၊ ပအို႔စ္ တိုင္းရင္းသားစာေပသင္ၾကားေနတဲ့ ဆရာ/မ ေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ မြန္ျပည္နယ္မွာေတာ့ တိုင္း ရင္းသားစာေပသင္ၾကားမႈကို အရင္အစိုးရလက္ထက္ (၂၀၁၄-၂၀၁၅) ပညာသင္ႏွစ္ကေန စတင္ခဲ့ တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔အတြက္ ေပးတဲ့လစာနည္းပါးေနတာကို ျပန္သံုးသပ္ၿပီး သင့္တင့္ မွ်တတဲ့ လစာ ရရွိေအာင္ အစိုးရဘက္က လုပ္ေဆာင္ေပးသင့္ပါတယ္။

          တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈရွိဖို႔၊ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းၾကား နားလည္မႈပို ရွိဖို႔၊ ယဥ္ေက်းမႈ ေရရွည္တည္တံ့ဖို႔ တိုင္းရင္းသားစာေပ သင္ၾကားေရးကို အရွိန္ျမွင့္တင္ၿပီး ေကာင္းမြန္တဲ့ ပညာေရးစနစ္ျဖစ္ဖို႔ အဘက္ဘက္က ႀကိဳးစားသြားသင့္ၿပီ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ ။